Witaj!

Witaj na moim blogu którego tematyka dotyczy mediów i reklamy. znajdziesz tutaj wiele przydatnych wpisów dotyczących funkcjonowania mediów i reklamy w nich.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu którego tematyka dotyczy mediów i reklamy. znajdziesz tutaj wiele przydatnych wpisów dotyczących funkcjonowania mediów i reklamy w nich.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu którego tematyka dotyczy mediów i reklamy. znajdziesz tutaj wiele przydatnych wpisów dotyczących funkcjonowania mediów i reklamy w nich.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu którego tematyka dotyczy mediów i reklamy. znajdziesz tutaj wiele przydatnych wpisów dotyczących funkcjonowania mediów i reklamy w nich.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu którego tematyka dotyczy mediów i reklamy. znajdziesz tutaj wiele przydatnych wpisów dotyczących funkcjonowania mediów i reklamy w nich.
Zapraszam do lektury!

 

DALEKO OD PRAWDY

Ta charakterystyka mieszczaństwa była równie daleka od prawdy, jak i poprzednio przedstawiony opis innych stanów. Chastellain nie dostrzega jeszcze lub nie chce dostrzegać rzeczywistej roli, jaką już wówczas odgrywało mieszczaństwo. W skład stanu trzeciego, silnie wewnętrznie zróżnicowanego, wchodzili bowiem zarówno patrycjusze, których potęga niejednokrotnie już dawała s,ię we znaki szlachcie, jak i drobni towarzysze cechowi, głoszący hasła wolnościowe. Jakże inaczej — niż w oczach cytowanego apologety feudalnego po­rządku społecznego — przedstawia się obraz tych samych klas widziany oczyma chłopów i mieszczan.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

ZNIESIENIE PODZIAŁÓW

Kapitalizm zniósł stanowy podział społeczeństwa feudalnego. Ale i tu oprócz struktury klasowej funkcjonuje układ zróżnicowań społecznych wyznaczonych innymi kryteriami obiektywnymi (zamożność, kwalifika­cje, miejsce zamieszkania itp.) oraz subiektywnymi (prestiż). Przy ich pomocy poszczególne jednostki i rodziny są lokowane na kolejnych szczeblach drabiny społecznej. Jest to zatem inny niż klasowy rodzaj strukturalizacji społeczeństwa; obraz stratyfikacji społecznej krzyżuje się tu z marksowską wizją klasowych podziałów społecznych. Powstaje pytanie, który z nich jest częściej dostrzegany przez społeczeństwo? Obserwacje różnorodnych społeczeństw wykazują, że istotną rolę w kształtowaniu aspiracji życiowych, jako układy odniesienia dla człon­ków poszczególnych grup społecznych, odgrywają grupy wyodrębniane na podstawie kombinacji cech obiektywnych i subiektywnych.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WYSOKI PRESTIŻ

Wysoki prestiż, przypisywany pewnym jednostkom i grupom, mały zaś — in­nym, wynika z systemu wartości przyjętego przez całe dane społeczeń­stwo lub przez jego poszczególne części. On to właśnie określa dążenia jednostek, ich potrzeby i sposoby zaspokajania, steruje działaniami. Tak dzieje się zazwyczaj w społeczeństwach mocno zintegrowanych. Nato­miast w sytuacjach kryzysowych, gdy konflikty społeczne zaczynają występować z całą ostrością, podział klasowy wysuwa się na czoło. Przeciwieństwa klasowe stają się wówczas bardzo wyraźne, zmuszając jednostki i grupy do zdania sobie w pełni sprawy ze swego miejsca w społeczeństwie, ale widzianego już w kategoriach podziałów i anta­gonizmów klasowych.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

PAŃSTWO

Dzieje władzy są znacznie dłuższe niż dzieje państwa; życie zbiorowe wymagało istnienia ośrodków koordynujących działania członków spo­łeczności. Przez bardzo długi okres czasu podstawową jednostkę społeczną sta­nowił ród; rody wchodziły w skład nadbudowanej nad nimi fratrii i ple­mienia; pokrewieństwo wyznaczało organizację. Władzę sprawowali na­czelnicy rodów, którzy wchodzili w skład rady plemenia. Członkowie rodu posiadali bezpośredni wpływ na sprawujących władzę: mieli prawo ich oceniać, mogli wpływać na podejmowane uchwały. Przykładu tego typu mechanizmów wiodących do sprawowania władzy dostarczają obserwacje ludów jeszcze współcześnie żyjących we wspólnotach ro- dowo-plemiennych.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

W KAŻDEJ SPOŁECZNOŚCI

„W każdej społeczności na Wyspach Triobranda — pisał B. Malinow­ski z początkiem XX w. — istnieje człowiek sprawujący najwyższą wła­dzę, choć często zakres jej nie jest zbyt duży. W wielu wypadkach jest on tylko primus intei paies — pierwszym w równej sobie grupie star­szyzny wioskowej, który wspólnie rozważa wszystkie ważne sprawy i podejmuje decyzje za powszechną zgodą. Musimy jednak pamiętać o  tym, że niewiele pozostaje tu miejsca na wątpliwości czy deliberacje; krajowcy bowiem we wszystkich, zarówno we wspólnie, jak i indywidu­alnie podejmowanych przedsięwzięciach działają zawsze wedle trady­cyjnych i konwencjonalnych wzorów postępowania. Stąd też naczelnik wioskowy nie jest z reguły niczym więcej niż mistrzem ceremonii ple­miennych…”

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

ZNACZENIE WODZA

Znaczenie wodza, jego ranga i zakres posiadanej władzy zależą od tego, z jakiego klanu on pochodzi. Jest naczelnikiem swojej wioski, przy czym mieszkańcy sąsiednich również uważają się za jego podwładnych. W razie zagrożenia czy wojny obowiązani są występować w roli sprzy­mierzeńców, zebrać się w wiosce wodza i służyć mu swoją pomocą. Również i w innych sytuacjach, codziennych, gdy potrzebuje np. ro­botników do wykonania określonych prac, podwładni dostarczają mu potrzebnej siły roboczej; poza tym składają różnorodne dary przewi­dziane zwyczajem. Toteż wódz jest człowiekiem najzamożniejszym i ko­rzysta zarówno w sytuacjach zwykłych, jak i w szczególnych, z pomocy swoich podwładnych. Jego znaczenie potęguje funkcja, jaką spełnia podczas ważniejszych obrzędów religijnych, gdzie pełni rolę mistrza ceremonii.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

PRZYWILEJE I OBOWIĄZKI

Do jego przywilejów, a zarazem obowiązków, należy nagra­dzanie i karanie podwładnych. Sprawiedliwość wymierza korzystając z pomocy najlepszych czarowników, których zawsze ma do swojej dyspozycji; czarna magia dostarcza środków karzących przewinienia. Wódz ze względu na swoją przynależność klanową, bogactwo, zakres władzy oraz osobiste cechy cieszy się zazwyczaj ogromnym szacunkiem również u mieszkańców nie podporządkowanych mu wiosek. W Afryce królem często zostawał czarownik, szczególnie zaklinacz deszczu. Do awansu tego przyczyniała się zapewne bojaźń, która go otaczała, i bo­gactwa, jakie nagromadził, wykonując swój zawód.Drogi wiodące na piedestał najwyższej władzy w społeczeństwach przedklasowych, podobnie zresztą jak i w bardziej skomplikowanych, są różne.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

OPIS PLEMION

Przedstawiony za B. Malinowskim opis plemion z Wysp Triobranda ukazuje typ władzy w znacznym stopniu tradycyjnej, o której zakresie decyduje często przynależność klanowa. Występują tu również elementy władzy legalnej, gdyż zostaje ona powierzona osobnikowi przez społeczeństwo (wybór wodza spośród starszyzny) lub jego część do tego uprawnioną na mocy panujących tam stosunków społecznych. Natomiast przykład królów, którzy zdobyli pozycję wodza dzięki swoim szczegól­nym talentom czy sprytowi (charyzmie), stanowi idealną ilustrację typu władzy charyzmatycznej. Osobnik sprawujący najwyższą władzę jest stale kontrolowany i oce­niany; jeśli nie spełnia oczekiwań poddanych, bywa w sposób mniej lub bardziej drastyczny karany, a nawet zmuszany do ustępowania z zajmowanego urzędu.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

POZYCJA PUBLICZNA

„Pozycja publiczna czarownika jest zaiste bardzo niepewna. Tam bo­wiem, gdzie ludzie wierzą, że od jego władzy zależny jest deszcz, światło słoneczne i plony ziemi, przypisują posuchę i nieurodzaj jego karygodnej niedbałości lub złośliwemu uporowi i odpowiednią mu wymierzają karę. W Afryce wódz, który nie sprowadzi na czas deszczu, często bywa ska­zywany na banicję lub zabijany. W niektórych okolicach Afryki Za­chodniej, gdy modlitwy i ofiary składane królowi nie przynoszą deszczu, poddani związują go sznurami i siłą zaciągają do grobu przodków, by od nich uzyskał potrzebny deszcz. Bandżarowie w Afryce Zachodniej przypisują swemu królowi moc sprowadzania deszczu lub dobrej po­gody. Jak długo pogoda dopisuje, zasypują go darami w postaci bydła i zboża. Gdy jednak długotrwała susza lub deszcz zagrażają plonom, tak długo maltretują go i biją, aż pogoda się zmieni. Gdy zbiory zawiodą lub gdy fala przy brzegu jest tak wysoka, że uniemożliwia połów ryb, lud Loange oskarża swego króla o „złe serce” i zmusza go do ustą­pienia”

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

CYTOWANE PRZYKŁADY

Z cytowanych przykładów, charakterystycznych dla opisywanego typu społeczeństw, widać wyraźnie, iż w warunkach stosunkowo prostej struktury wewnętrznej (względna równość członków społeczności) wład­ca jest przede wszystkim obowiązany dbać o interesy swych poddanych i przed nimi odpowiedzialny. Opieszałość króla w sprowadzaniu deszczu czy odpowiednio obfitych ławic rybnych, niezapewnienie podstawowych warunków egzystencji członkom społeczeństwa — to najważniejszy po­wód, by go ukarać.Bogactwo stanowi wprawdzie ważny atut przy ubieganiu się o wła­dzę oraz w okresie jej sprawowania, niemniej nie ma ono charakteru indywidualnej własności w tym sensie co w społeczeństwach klasowych. Wódz w myśl ustalonych i przestrzeganych zasad postępowania musi oddawać część swych zasobów bądź w formie odpłatności za usługi wy­konywane przez poddanych, bądź w formie uczt plemiennych, których koszty ponosi.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
Drążenie foremników