Witaj!

Witaj na moim blogu którego tematyka dotyczy mediów i reklamy. znajdziesz tutaj wiele przydatnych wpisów dotyczących funkcjonowania mediów i reklamy w nich.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu którego tematyka dotyczy mediów i reklamy. znajdziesz tutaj wiele przydatnych wpisów dotyczących funkcjonowania mediów i reklamy w nich.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu którego tematyka dotyczy mediów i reklamy. znajdziesz tutaj wiele przydatnych wpisów dotyczących funkcjonowania mediów i reklamy w nich.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu którego tematyka dotyczy mediów i reklamy. znajdziesz tutaj wiele przydatnych wpisów dotyczących funkcjonowania mediów i reklamy w nich.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu którego tematyka dotyczy mediów i reklamy. znajdziesz tutaj wiele przydatnych wpisów dotyczących funkcjonowania mediów i reklamy w nich.
Zapraszam do lektury!

 

KLASA W SOBIE

Klasa w sobie, wyróżniona wyłącznie w oparciu o kryteria ekonomiczne, charakteryzuje się brakiem wymienionych poprzednio atrybutów. Opis tęgo rodzaju klasy, klasy — agregatu, daje Marks, charakteryzując w Osiemnastym biumaiie’a Ludwika Bonaparte chłopstwo francuskie te­go okresu, któremu odmawia prawa do miana klasy społecznej w peł­nym rozumieniu tego określenia. „Parcela, chłop i rodzina; obok inna parcela, inny chłop i inna rodzina. Kopa tego stanowi wieś, a kopa wsi jest departamentem… O ile miliony rodzin żyją w warunkach ekonomicz­nych, które różnią ich tryb życia, ich interesy i ich wykształcenie od trybu życia, interesów i wykształcenia innych klas i wrogo je im prze­ciwstawiają, to stanowią one klasę. O ile między drobnymi chłopami istnieje łączność tylko lokalna, a tożsamość interesów nie stwarza żadnej wspólności między nimi, żadnego związku w skali narodowej i żadnei organizacji politycznej — nie stanowią oni klasy ’ .

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

KLASA DLA SIEBIE

Drugim typem klasy jest klasa dla siebie, stanowiąca z za­sady chronologicznie późniejsze, bardziej dojrzałe stadium rozwojowe „klasy w sobie”; cechuje ją istnienie świadomości wspólnego położenia i wspólnych interesów, pewien poziom łączności i organizacji wewnątrz- klasowej, które prowadzą członków danej klasy do wystąpień w jej imieniu i do walk o zdobycie przywilejów będących domeną innej klasy.Wyłania się tu teoretyczny i pragmatyczny problem, w jaki sposób klasa może zdobyć świadomość swojego miejsca w społeczeństwie, więzi łączących i konfliktów dzielących ją od innych klas, roli, jaką odgrywa i może odegrać w przyszłości. Historia wskazuje, że pomagają w tym jednostki, często wywodzące się z innych klas społecznych. Odznaczając się większą przenikliwością spojrzenia i wyższymi kwalifikacjami, two­rzą one wizję roli danej klasy, wizję, która akceptowana przez jej człon­ków i spopularyzowana, staje się podstawą zbiorowych wystąpień w obronie interesów klasowych.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

SZCZEGÓLNA ROLA W PROCESIE

W procesie tym szczególni- wielką rolę odgrywa polityczna organizacja, która w swej działalności reprezentuje,a zarazem uświadamia i mobilizuje klasę.Spoidłem struktury klasowej każdej epoki są stosunki między klasami i ich odłamami wyrażone w kategoriach interesów sprzecznych, odmien­nych bądź zbieżnych trwale lub okresowo. W ramach każdej formacji istnieją z zasady wszystkie wymienione tu typy relacji pomiędzy rozmaitymi klasami.Cechę wszystkich formacji klasowych stanowi trwałe występowanie sprzeczności pomiędzy klasami podstawowymi, sprzeczności, które me mogą ulec likwidacji w ramach danej formacji, lecz jedynie okresowo bywają łagodzone. Ten rodzaj sprzeczności, polegający na utrzymywa­niu się przeciwstawności interesów tak długo, jak długo istnieje okreś­lona formacja, nazywany jest konfliktem strukturalnym.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

HISTORIA KAŻDEGO SPOŁECZEŃSTWA

Oprócz tego historia każdego społeczeństwa, w każdej formacji obfituje w liczne, niejako drugorzędne konflikty, które nieraz przybierają na sile, kiedy indziej znów, w obliczu większych niebezpieczeństw (np. obawy przed wzrostem siły innej klasy), zmieniają się w mniej lub bardziej długotrwałe alianse między klasami czy odłamami klasowymi (np. dzieje stosunków między feudalnymi właścicielami ziemskimi i umac­niającą swe wpływy burżuazją, stosunki między magnaterią polską i drobną szlachtą).Konflikt strukturalny, podobnie zresztą jak i relacje między mnymi klasami w kategoriach interesów, są — tak jak i same klasy zja wiskiem obiektywnym, niezależnym od woli i świadomości jednostek w nie uwikłanych. Uzmysłowienie sobie przez członków poszczególnych klas istnienia i charakteru interesów łączących i dzielących je od in­nych prowadzi do wytworzenia się postaw antagonistycznych, które w okresach kryzysowych, zaostrzenia się sprzeczności, zazwyczaj wiodą do różnych form walki klasowej.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

W ZALEŻNOŚCI OD STOPNIA

W zależności od stopnia wykrystalizowania i okrzepnięcia klasy, a także od ogólnej sytuacji ekono­miczno-społecznej i politycznej, walka ta przybiera różne postacie. Członkowie jej mogą stawiać przed sobą różne cele, począwszy od osiągnięcia tylko pewnych niewielkich koncesji ze strony klasy panu­jącej, poprzez stosunkowo daleko posunięte żądania w zakresie redystry­bucji dóbr w ramach danej formacji, do obalenia i radykalnej zmiany istniejącego porządku ekonomicznego, do sięgnięcia po władzę politycz­ną, pozwalającą umocnić i utrwalić zdobycze w płaszczyźnie ekonomicz­nej, do szerzenia własnej ideologii, własnej wizji społeczeństwa i misji dziejowej poszczególnych jego części.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

TAK SIĘ DZIEJE

Tak dzieje isię w przypadku klas antagonistycznych, pomiędzy którymi istnieje konflikt strukturalny, i w przypadku klas nowych nie mieszczących się w ramach danej for­macji, które dążą do zerwania pęt hamujących ich dalszy rozwój.Równocześnie trzeba jednak zdawać sobie sprawę z tego, iż ludzie żyjący w -poszczególnych epokach często nie tylko nie uzmysławiali sobie obiektywnie istniejącej klasowej struktury, ale niekiedy postrze­gali inne różnice i przedziały w obrębie społeczeństwa. Te inne podziały (np. kastowe, stanowe, uwarstwienia) również mają charakter obiektyw­ny, a zajmowane w nich miejsce oznacza realne, zróżnicowane przywi­leje i ograniczenia, usankcjonowane panującymi w danym czasie pisa­nymi i niepisanymi kodeksami praw i powinności.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

SPOŁECZEŃSTWO DANEGO OKRESU

I tak np w społeczeństwie okresu feudalnego, wykształcone i ugrun­towane podziały stanowe przecinały się z przynależnością klasową. Przynależność do stanów, zdobywana poprzez urodzenie bądz znacznie rzadziej — nobilitację, wyznaczała szansę życiową poszczegól­nych jednostek, otwierając jedne drogi i zamykając — w sposób trudny do przezwyciężenia — inne, na co dzień zaznaczając się odmiennymi ubiorami, różnymi przymiotnikami określającymi w dokumentach oficjal­nych stan osobnika itd. W skład każdego stanu (stany podstawowe: szlachta, mieszczaństwo, chłopi oraz stan odrębny – duchowieństwo) wchodziły jednostki należące do różnych klas społecznych. Do stanu szlacheckiego należała przede wszystkim szlachta, stanowiąca klasę feudałów, ale oprócz niej również szlachta zagonowa, sama uprawiająca swoje niewielkie włości, oraz szlachta—gołota żyjąca już wyłącznie z pracy najemnej.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

DALEKO OD PRAWDY

Ta charakterystyka mieszczaństwa była równie daleka od prawdy, jak i poprzednio przedstawiony opis innych stanów. Chastellain nie dostrzega jeszcze lub nie chce dostrzegać rzeczywistej roli, jaką już wówczas odgrywało mieszczaństwo. W skład stanu trzeciego, silnie wewnętrznie zróżnicowanego, wchodzili bowiem zarówno patrycjusze, których potęga niejednokrotnie już dawała s,ię we znaki szlachcie, jak i drobni towarzysze cechowi, głoszący hasła wolnościowe. Jakże inaczej — niż w oczach cytowanego apologety feudalnego po­rządku społecznego — przedstawia się obraz tych samych klas widziany oczyma chłopów i mieszczan.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

ZNIESIENIE PODZIAŁÓW

Kapitalizm zniósł stanowy podział społeczeństwa feudalnego. Ale i tu oprócz struktury klasowej funkcjonuje układ zróżnicowań społecznych wyznaczonych innymi kryteriami obiektywnymi (zamożność, kwalifika­cje, miejsce zamieszkania itp.) oraz subiektywnymi (prestiż). Przy ich pomocy poszczególne jednostki i rodziny są lokowane na kolejnych szczeblach drabiny społecznej. Jest to zatem inny niż klasowy rodzaj strukturalizacji społeczeństwa; obraz stratyfikacji społecznej krzyżuje się tu z marksowską wizją klasowych podziałów społecznych. Powstaje pytanie, który z nich jest częściej dostrzegany przez społeczeństwo? Obserwacje różnorodnych społeczeństw wykazują, że istotną rolę w kształtowaniu aspiracji życiowych, jako układy odniesienia dla człon­ków poszczególnych grup społecznych, odgrywają grupy wyodrębniane na podstawie kombinacji cech obiektywnych i subiektywnych.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WYSOKI PRESTIŻ

Wysoki prestiż, przypisywany pewnym jednostkom i grupom, mały zaś — in­nym, wynika z systemu wartości przyjętego przez całe dane społeczeń­stwo lub przez jego poszczególne części. On to właśnie określa dążenia jednostek, ich potrzeby i sposoby zaspokajania, steruje działaniami. Tak dzieje się zazwyczaj w społeczeństwach mocno zintegrowanych. Nato­miast w sytuacjach kryzysowych, gdy konflikty społeczne zaczynają występować z całą ostrością, podział klasowy wysuwa się na czoło. Przeciwieństwa klasowe stają się wówczas bardzo wyraźne, zmuszając jednostki i grupy do zdania sobie w pełni sprawy ze swego miejsca w społeczeństwie, ale widzianego już w kategoriach podziałów i anta­gonizmów klasowych.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn